Al jaren had ik het idee om eens een bezoek te brengen aan het Singer Museum in Laren, maar al evenveel jaren was het er nog niet van gekomen. Maar nu, nu ik er de tijd voor heb, bezig ben met de Vooropleiding Kunstacademie, maar vooral omdat ik zag dat er een tentoonstelling was van een voor mij onbekende, maar op de website interessant uitziende kunstenaar, ging het er een keer van komen.
De kunstenaar in kwestie was Jan Sluijters. Soms heb ik wel eens het idee dat ik in ieder geval een beetje verstand heb van kunstgeschiedenis, zeker de periode van laten we zeggen van Vincent van Gogh tot en met Karel Appel. Maar soms blijkt dat dus ook gewoon niet zo te zijn: Als je de namen Seurat, Mondriaan of van Dongen kent, zou je ook de naam Sluijters moeten kennen, zo bleek. Niet alleen omdat het typische tijdgenoten zijn geweest die elkaar ook nog eens aardig geïnspireerd hebben, maar ook omdat het werk van Sluijters zo goed en uitgebreid is, dat hij makkelijk op kwaliteit kan 'concurreren' met genoemde collega's.
Afgelopen week besloot ik de tentoonstelling te gaan bezoeken. Het kwam zo uit dat ik de auto niet tot mijn beschikking had, maar een kleine check leerde al gauw dat Laren tot wel heel dicht bij Amersfoort ligt. Ik bleek er binnen 50 minuten fietsen te zijn! En nog een mooie fietstocht ook, door de extreem lege, vlakke Eem polders tussen Bunschoten en Eemnes. Alleen dat was al de moeite waard.
De tentoonstelling zelf was de moeite ook meer dan waard. Jan Sluijters bleek een enorme hoeveelheid werken te hebben geschilderd, in een schitterende variëteit aan stijlen. Interessant was daarbij dat hij in 1906 de Prix de Rome ontving voor een schilderij dat, conform de opdracht, gebaseerd was op een Bijbels thema, en dat tot in de kleinste details geschilderd was volgens de klassieke regels van de schilderkunst, zie hieronder.
Wat mij betreft had het een werk van Rembrandt kunnen zijn, ook gezien het fantastische lichteffect. Deel van de Prix de Rome was een beurs om verschillende studiereizen door Europa te maken, onder meer naar Parijs en Spanje. En wat hij daar deed choqueerde de juryleden van de Prix de Rome zodanig, dat ze besloten om de prijs met terugwerkende kracht in te trekken... Jan Sluijters maakte namelijk in het hippe, trendy Parijs van het begin van de 20ste eeuw kennis met het Impressionisme, en met alle andere -ismes die op dat moment uitgevonden waren. Mooi is het verschil tussen bovengenoemd werk en dit werk, dat hij in Spanje maakte van een flamengo-danseres:
In later werk van Sluijters zie je enorm veel verschillen. In zijn periode in Staphorst maakte hij hele sombere werken, die de sfeer in het gereformeerde dorp goed verbeeldden, in zijn periode in Brabant maakte hij werken waarbij hij experimenteerde met de stijlen zoals van Gogh en Seurat hadden ontwikkeld: door bijvoorbeeld de zon of lantaarlicht zo overdreven te schilderen (haast pointilistisch) wilde hij de werking van die lchtbronnen versterken. De werken werden er wel haast abstract door, en heel intens.
Later, terug in Amsterdam, is Sluijters veel portretten gaan schilderen in opdracht. Opvallend is dat de portretten niet geschilderd waren in de klassieke stijl uit het begin van zijn carriere, maar wel naar de realiteit. Het is alsof zijn schilderstijl toen een balans bereikt had, waarbij hij op een licht impressionistische manier mooie klassieke portretten kon maken. Een leuk detail vond ik dat hij meerdere keren als een soort kwinkslag een eerder gemaakt werk terug liet komen in een later werk, bijvoorbeeld als deel van een stilleven.
Jan Sluijters is in 1957 overleden in Amsterdam en heeft een wat mij betreft fantastisch rijk en gevarieerd oeuvre nagelaten. Zijn werken zijn in het Singer mooi en ruim opgesteld, met een hele duidelijke groepering per periode, en een hele duidelijke toelichting. Alleszins de moeite waard dus om er eens te gaan kijken, de tentoonstelling duurt nog tot 22 januari as.
Ter gelegenheid van deze tentoonstelling heeft het Singermuseum een hele leuke wedstrijd georganiseerd. Het is daarbij de bedoeling dat je een (zelf) portret schildert op een doek van 30 x 40 centimeter . Er zijn daarbij 2 categorien: tot 18 jaar en vanaf 18 jaar. Bovendien zijn er 2 prijzen: een publieksprijs en een jury prijs. De ingeleverde werken worden tentoongesteld. Ik ben erg geinspireerd door deze wedstrijd - wat is er nu leuker dan meedoen aan zoiets terwijl we bij de Vooropleiding Kunstacademie juist bezig zijn met schilderen? Ik houd jullie de komende weken op de hoogte van de vorderingen, want hoewel ik nog nooit een portret getekend op geschilderd heb, ga ik zeker meedoen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten